Beton als bouwmateriaal heeft zich in de voorbije eeuwen onuitwisbaar op de kaart gezet in het domein van de gebouwde omgeving
Onder meer omwille van voordelen inzake druksterkte, soepele vormgeving passend bij architecturale optimalisaties, een hechte band met staalwapening als volwaardig structureel element. Ook door voordelen op het vlak van brandveiligheid, akoestische eigenschappen, en niet in het minst een erg lange levensduur en zijn functioneren in extreme omstandigheden. Maar ook thermische inertie van beton is een geïntegreerde “game-changer”. Sedert eind vorige eeuw wordt die versnellend aangewend door het thermisch activeren van gebouwstructuren, en dan vooral de vloerplaten in gebouwen. Vooral in die gebouwen die op een duurzame wijze zowel de comfortuitdaging in verwarmingsregime als koelregime dienen aan te gaan.
Zo schrijft het materiaal zich in in het menu van technologieën die ons op niet al te disruptieve wijze doorheen deze onvermijdbare en broodnodige energietransitie zullen loodsen, een transitie die ons eigenlijk enkel goeds brengen kan. Opslag van thermische energie in beton, dus gebouw-geïntegreerd en bijgevolg zonder noemenswaardige meerkost of plaatsinname, is een relatief nieuwe en gewaardeerde techniek. Veelbelovende en reeds in meerdere pilootprojecten toegepaste energetische en digitale innovaties verhogen de waarde er van aanvullend en aanzienlijk.
